Riga Kallaba nuk po ndjek thjesht një ëndërr — ajo po e jeton atë, duke bartur me vete forcën e brezave sa herë që del në fushë.

Në një intervistë ekskluzive për ATLANTIKU, ylli 17-vjeçar rrëfen se kur filloi dashuria për futbollin: “Kujtimi im i parë kur u dashurova me futbollin ishte kur po shikoja Kupën e Botës 2014. Ishte diçka që më magjepsi dhe ditën tjetër shkova me babin për të blerë mbrojtëset dhe këpucët e para – dhe aty filloi gjithçka.”

Por vetëm kur nisën të vinin sukseset e mëdha, ajo e kuptoi që futbolli do të ishte jeta e saj. “Kur u ftova në ekipin e shtetit të Illinoisit dhe më pas atë të rajonit të Mesdheut, ku isha një nga 18 lojtaret nga 12 shtete që u përzgjodhën — dhe pastaj kur u thirra nga Kombëtarja e Kosovës – aty kuptova se mund të bëhej realitet. Ishte një arritje e madhe.”

Ndjenja kur veshi fanellën e Kosovës për herë të parë ishte e papërshkrueshme. “Kur kujtoj momentin kur vesha fanellën, ndjenja është e papërshkrueshme” tha ajo. “Kam bërë histori për Kosovën sepse isha e vetmja lojtare nga Shtetet e Bashkuara që u thirr nga ekipet e meshkujve dhe femrave.”

Dhe momenti më i fuqishëm nga të gjitha ishte ai me gjyshin e saj. “Më bën shumë emocionale sepse gjyshi im për pak sa nuk u vra gjatë luftës, dhe fakti që ai ka mundur të më shohë në tribunë duke përfaqësuar vendin për të cilin luftoi, është një nga nderet më të mëdha të jetës sime.” Riga nuk luan vetëm për veten — ajo luan për trashëgiminë e familjes. “Është një moment që të përmbush sepse edhe nëna ime ka qenë kampione dy herë në skijim për Kosovën, dhe kjo më bën edhe më krenare.”

Dita e saj është e mbushur me përkushtim dhe sakrifica. “Zgjohem në 6 të mëngjesit, përgatitem për shkollë. Pas shkollës përgatitem për stërvitje. Marr me vete detyrat e shtëpisë sepse kam udhëtim prej një orë e gjysmë në çdo drejtim, dhe i bëj në makinë. Pas stërvitjes shkoj në palestër për rikuperim ose punë shtesë, pastaj në shtëpi, ha, lahem, fle – dhe e përsëris nesër.”

Por ky ritëm po ndërton një të ardhme të sigurt. “Qëllimi im është të luaj në nivelin më të lartë të futbollit dhe të vazhdoj shkollimin tim. Jam e angazhuar me fjalë për universitetin Loyola, ku do të jem pjesë e ekipit të futbollit dhe do të vazhdoj edukimin.”

Jeta e saj nuk është vetëm futboll. “Më pëlqen noti, vallëzimi dhe skijimi në muajt e dimrit. Më pëlqen të jem aktive dhe çdo rast që kam për të bërë diçka, e shfrytëzoj.”

Dhe ka diçka që shumë nuk e dinë për të. “Jam artiste. Di të vizatoj dorë-lirë shumë mirë dhe është një aftësi që nuk e ndaj shpesh në rrjetet sociale, por është një pasion që e dua shumë.”

Për futbollistin e saj të preferuar, ajo nuk mendon dy herë. “Shaqiri ka qenë gjithmonë frymëzim për mua. Kam provuar ta imitoj stilin e tij të lojës dhe kur erdhi në Chicago isha shumë e emocionuar. Ai gjithmonë vinte të më përshëndeste kur shkoja në ndeshjet e tij. Madje më dhuroi fanellën e tij pas golit të parë dhe jam shumë mirënjohëse për mbështetjen e tij.” Ajo përmendi edhe një tjetër emër të dashur për të: “Inspirim tjetër për mua është Ermir Lenjani. Ai më ka mbështetur që para se të kisha 500 ndjekës në Instagram dhe jam shumë mirënjohëse për të.”

Këshilla e saj për fëmijët shqiptarë? “Mos hiqni dorë kurrë nga ajo që doni dhe gjithmonë kujtoni rrënjët tuaja. Jini krenar për atë që jeni.”/ATLANTIKU